Nog even geduld…

 

Oorspronkelijk artikel: Space.com - Vertaald en bewerkt door Hans Molema

 

 

 

Ruimtevaartorganisatie NASA heeft korte tijd geleden een bijzonder zeldzaam signaal ontvangen vanuit het verre heelal, en wereldwijd lijkt het erop dat vele wetenschappers bezig zijn om hun collectieve verstand te verliezen. Na 37 jaar inactiviteit lukte het om de stuwraketten van het stokoude ruimtevaartuig Voyager 1 voor het eerst in bijna vier decennia opnieuw te starten… Dat gebeurde als resultaat van een radiografisch commando dat over een afstand van vele tientallen miljarden kilometers richting de interstellaire ruimte werd verstuurd.

 

 

Deze ongelooflijke - en onvermoede - triomf betekent dat Voyager 1 weer kan communiceren met de aarde, over een afstand van meer dan 33 miljard kilometer. Voyager 1, NASA's verste en snelste ruimtevaartuig ooit, is het enige door mensen gemaakte object in de interstellaire ruimte, het gebied tussen de sterren. Met snelheden van meer dan 56.000 km per uur reizen de Voyagers elk etmaal bijna anderhalf miljoen kilometer verder bij de aarde vandaan, een afstand die ongeveer gelijk is aan 36 keer de omtrek van de aarde.

 

Vijf jaar geleden, in augustus 2012, passeerde Voyager 1 de rand van de heliosfeer, de heliopauze genoemd, en waagde hij zich voor het eerst in de ruimte tussen de sterren, waar nog geen ruimtevaartuig was geweest. De satelliet, die nu al ruim 40 jaar onderweg is, vertrouwt op kleine apparaten die stuwraketten worden genoemd om zichzelf te oriënteren, zodat het met de aarde kan communiceren, aldus een NASA-verklaring. Deze stuwraketten vuren kleine pulsen, ook wel 'puffs' genaamd af, die slechts milliseconden duren, om het ruimtevaartuig in kleine stapjes zo te draaien, dat de antenne naar de Aarde wijst.

 

 

Sinds 2014 merkte NASA dat de kleine stuwraketten aan boord van de Voyager 1 ernstige mankementen vertoonden, dus voortstuwingsexperts van NASA's Jet Propulsion Laboratory analyseerden opties en voorspelden hoe het ruimtevaartuig zou reageren op verschillende scenario's.

 

 

Het team, bestaande uit Chris Jones, Robert Shotwell, Carl Guernsey en Todd Barber, kwam tot een ongebruikelijke oplossing: probeer de taak van oriëntatie te verplaatsen naar een stel stuwraketten die al 37 jaar slapen… Chris Jones, hoofdingenieur bij JPL, merkte het volgende op: “Het Voyager-vluchtteam heeft tientallen jaren oude gegevens opgegraven en de software onderzocht die was gecodeerd in een verouderde assembler-taal, om er zeker van te zijn dat we de stuwraketten veilig konden testen.”

 

Op dinsdag 28 november 2017 startten de Voyager-ingenieurs de vier stuwraketten en zij wachtten geduldig, terwijl de testresultaten door de ruimte reisden, waarbij ze 19 uur en 35 minuten nodig hadden om een antenne te bereiken in een deel van NASA's Deep Space Network, in Goldstone, Californië. Wonder boven wonder slaagde de test... Nu kan het Voyager-team, gevestigd in Pasadena, Californië, de vier back-up-stuwraketten gebruiken, die al dik veertig jaar inactief waren.

 

 

NASA's Voyager 1-ruimtevaartuig werd bijna 45 jaar geleden - op 5 september 1977 om 8.56 uur lokale tijd - gelanceerd bovenop een Titan/Centaur-6-lanceer-raket vanaf het Kennedy Space Center Lanceer Platform in Florida.

 

 

Suzanne Dodd, (projectmanager voor Voyager bij NASA's Jet Propulsion Laboratory) zegt enthousiast: “Met deze stuwraketten die na 37 jaar buiten-gebruik nog steeds functioneel zijn, kunnen we de levensduur van het ruimtevaartuig Voyager 1 met nog eens twee tot drie jaar verlengen.” De test ging zo goed dat het team waarschijnlijk een soortgelijke test gaat doen op de TCM-stuwraketten voor Voyager 2, die eveneens op weg is om de interstellaire ruimte binnen te gaan, waarschijnlijk binnen enkele jaren…

 

 

En dan te bedenken dat er met de huidige snelheid (ruim 15 kilometer per seconde!) nog zo’n slordige dertigduizend jaar verder gevlogen moet worden om de eerste buur-ster van onze Zon te benaderen. We moeten dus nog éven geduld oefenen…